Cudaczek Wyśmiewaczek, autorka: Julia Duszyńska

Kiedy byłam mała, bardzo mała, ale nie na tyle mała, by tego nie pamiętać mama czytała mi do snu Cudaczka – Wyśmiewaczka. Przeczytała mi go pewnie kilkanaście razy, bo to była jedna z moich ulubionych książeczek. Znacie Cudaczka Wyśmiewaczka, licho malutkie, co to nie je, nie pije tylko wyśmiewaniem żyje? Malutki i cieniutki jak szpilka, kiedy śmiać się zaczyna, brzuszek mu pęcznieje i robi się okrąglutki jak ziarnko grochu. Cudaczek śmieje się z dzieci, znajduje sobie „ofiarę” z której można naśmiewać się do woli, chowa w warkoczykach albo pod kołnierzykiem takiego delikwenta i żyje sobie jak król, póki dziecko nie porzuci śmiesznych zachowań, bo kiedy śmiać się nie ma z kogo, głód cierpi Cudaczek i ucieka gdzie pieprz rośnie.

Poznajemy Cudaczka gdy mieszka u panny Obrażalskiej, ale wkrótce musi ją porzucić, bo panna Obrażalska przestaje się obrażać. Na szczęście Wyśmiewaczek spotyka Złośnickiego. Po Złośnickim wprowadza się do pana Beksy, a potem do pana Byle Jak. Wraz z małym trzpiotem poznajemy całą galerię dziecięcych charakterków – jest Kasia, co się grzebienia bała i panna Krzywinosek. Myślę, że każde dziecko znajdzie w bohaterach przynajmniej niektóre ze swoich przywar i być może zobaczy, jak śmieszne są niektóre zachowania.

Ta mała, wydawałoby się niepozorna książeczka, może mieć prawdziwą moc wychowawczą. Daje maluchom do myślenia i zmusza do spojrzenia na swoje zachowanie z dystansu. Jest przy tym bardzo zabawna, a zakończenie, jak przystało na literaturę sielsko – dziecięcą bardzo przyjemne, nawet Cudaczek – Wyśmiewaczek schodzi na właściwą drogę i odnajduje swoje prawdziwe powołanie.  

Kasia Nowacka

Julia Duszyńska “Cudaczek Wyśmiewaczek”
Wydawnictwo Siedmioróg, Wrocław 2009
ISBN 978-83-7162-489-6

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie pojawi się na stronie.

*